Hayallerin şehri İstanbul’a taşınalı henüz iki sene oldu ama bu süre zarfında evime iki kere hırsız girdi ve üçü evimin önünde olmak üzere beş kere gaspa uğradım. Yaşadıklarımı anlattığım arkadaşlarımın, daha kötüsü olmadığı için aslında şanslı olduğumu söylemeleriyle başıma gelenlerin pişmiş tavuk örneğiyle benzerlik taşıdığına olan inancım yerini, kendimi korumak için yapabileceğim şeyler üzerine kafa yormaya bıraktı.

Ufak tefek bir kadın olarak kendimi savunmak üzere ilk aklıma gelen şeyler göz yaşartıcı sprey, elektroşok cihazı ve alarm cihazları oldu. Aklıma gelen ve araştırdığım çözümlerin bazılarını bana uygun olmadıkları için bazılarını ise pek de işe yaramadıklarını düşündüğümden eledim. Araştırmaya devam ederken hayli ilginç aynı zamanda düşündürücü bazı verilere de rastladım. Mesela Emniyet Genel Müdürlüğü’nün rakamlarına göre, 2006 yılında asayiş suçları yüzde 61, şahsa karşı işlenen suçlar yüzde 62, mala karşı işlenen suçlar yüzde 60 artmış. Başka bir deyişle, her 40 saniyede bir birilerinin canına ya da malına kastedilmiş. Geçen seneyle bu sene arasında kapkaçın neredeyse ikiye katlandığını görüyoruz. 2005′te 7 bin 168 kapkaç olurken, bu sayı 2006′da 12 bin 154′e fırlamış. Araştırmaktan yorulmuş ve öğrendiğim bilgilerden bir hayli kaygıya kapılmış olarak tam pes etmek üzereydim ki, yakın dövüşün bilimsel yöntemlerle rafine edilmiş hali olan Ving Tsun’la (ving çun) karşılaştım. Aşırı güç gerektirmemesi, bünyesinde tuğla, taş, tahta kırmacılığı, uçan tekmeler, bağırıp çağırmalar, hoplamalar zıplamalar bulundurmamasıyla ilk anda etkiledi beni.

Turna ile tilkinin kavgası

Ving Tsun’un doğuş hikâyesi 300 yıl öncesine kadar uzanıyor. Çin, Hanedanlığı başlangıcında Mançuryalıların hakimiyeti altındadır. O dönemde ünlü Shaolin manastırında Shaolin Kung-fu, rahipler tarafından geliştirilip öğrencilere aktarılıyor. Bu manastırı kendileri için tehlike olarak gören Mançurya İmparatoru manastırı kapatma kararı alınca, dağlara kaçan rahibe ve rahipler burada direnişçilere dövüş sanatını öğretmeye başlarlar. Ancak bu arada Mançuryalılar da hain manastır öğrencilerinden Shaolin Kung-fu’nun inceliklerini öğrenmektedirler. Bunun üzerine rahibe Ng Mui yeni bir dövüş sanatı arayışına girer. Bu yeni stil rakibi kolay tekniklerle, büyük bir güce ihtiyaç olmaksızın alt etmek fikrine dayanmaktadır. Fikrin gelişiminde etkili olan bir turna ile tilkinin kavgası. Turna hiç geri hareket etmeyerek ustaca manevralarla tilkiyi yanına yaklaştırmaz. Tilkinin her saldırısında turna, kanadıyla gücü yönlendirerek aynı anda tilkiyi gagasıyla tartaklar. Bu olay rahibenin Shaolin tekniklerindeki yanlış prensibi anlamasına neden olmuş: “Kuvvete karşı kuvvet” prensibi güçlü bir rakip karşısında ümitsizliğe yol açmaktadır. Akıllıca olan rakibin gücünü saptırmak ve bu gücü ona saldırmak üzere kullanmaktı…

Rahibe, yeni stili geliştirdiği günlerde, sıklıkla alışveriş yaptığı dükkan sahibinin kızı Yim Wing Chun’un bir savaş lordu tarafından evliliğe zorlanmakta olduğunu öğrenir. Bunun üzerine yeni dövüş stilini Wing Chun’a öğretir. Wing Chun bu dövüş sanatı sayesinde lordu hayatından uzaklaştırarak sevdiği adamla evlenir. Rahibe de bu ufak tefek kızın zaferinin ardından yeni dövüş sanatının adını Wing Chun olarak seçer. Wing Chun dövüş tekniklerini kocasına da öğretir ve böylece yeni stil onlar tarafından başkalarına aktarılmaya başlanır.

Evet, hikâyesi Çin’de böyle başlayan Ving Tsun, Almanya’da kendilerini neonazilere karşı savunmak için bu savaş sanatını öğrenen ikinci jenerasyon Türk gençleri tarafından 1980′lerde Türkiye’ye getirilmiş. O yıldan günümüze bir hayli okul açılmış kapanmış, yani Ving Tsun bir hayli rağbet görmüş Türk halkı tarafından. Aklımdaki sorulara cevap bulmak üzere, İstanbul’da Ving Tsun eğitimini en iyi şekilde veren yerlerden biri olan Martial Arts Club’a giderek, Ving Tsun Kung Fu Association-Europe organizasyonu Türkiye koordinatörü ve eğitmeni Sifu Nedret Kılıç ile konuşmanın yerinde olacağını düşündüm.

Savaş sanatları okulunda sadece dövüş teknikleri mi öğretilir?
Savunma dersi veren pek çok okul, fiziksel karşılaşmalardan kaçınma veya bunları etkisiz hale getirme amaçlı stratejiler de öğretiyor. Bu gibi derslerin amacı duruş stratejilerini öğretmek ve savunmadaki kişinin kendine güvenini artırmaktır. Kendine güvenin, fiziksel saldırıların bir kısmını engellediği düşünülüyor. Adrenalin ve korku faktörünü olumluya çevirip kullanabilme yeteneği ve en önemlisi farkındalık eğitimi, tekniğin yanı sıra tamamlayıcı öğeler olarak öğretilmelidir.

Ving Tsun sisteminden teknik olarak da biraz bahseder misiniz?
Sistemde altı form vardır. Çıplak el formları ve tahta adam formu, silahsız yakın dövüşe ait kavram ve prensipleri içerir. Silahlar daha sonra öğretilir. İyi idman yapan yetenekli bir öğrenci, sistemi yaklaşık beş yılda tamamlar, genel hatlarıyla öğrenmiş olur, ustalaşması elbette zaman alacaktır. Sokakta kendini koruyacak seviyeye gelmesi ise ortalama 1,5 yıldır. Eğitim esnasında herkese aynı prensipler ve teknikler gösterilirken yaş, amaç ve fiziki kapasite değişkenlerine ve kabiliyetine göre öğrencilere farklı yaklaşılır.

Son olarak Ving Tsun’un felsefi ve ruhani yönünü açıklar mısınız?
Çin tüm orijinli savaş becerileri felsefi düşünceye bir şekilde bağlıdır. Ving Tsun felsefesi bireye kendini nasıl dengede tutması gerektiğini öğretir. Bu temel fikir Çin’in üç büyük dini olan Taoizm, Budizm ve Konfüçyanizm’den kaynaklanır. İnsanların aşırılıklardan ziyade orta yolda yaşamalarını salık verir. Ving Tsun savaş teknikleri, Ying Yang -evrensel denge- prensibi üzerine dizayn edilmiştir. Hareketlerde inanılmaz bir yumuşaklık ve akıcılıkla birlikte temas anında büyük bir tahribat gözlenir.
Sifu Nedret Kılıç’tan sorularıma aldığım doyurucu yanıtlar sonucunda artık bir Ving Tsun öğrencisiyim. Başlayalı kısa bir süre olmasına rağmen, Ving Tsun’un bedenin ruhsal yönden dengesini sağlayan form çalışmaları, üzerimdeki stresi azalttı bile. İnsan bedensel ve ruhsal anlamda hem kendini tanıyor hem de geliştiğini hissedebiliyor; bu da içsel enerjinin ortaya çıkmasını sağlıyor. Yaşadıklarımızın çoğu zaman bizi nerelere götürebileceğini kestiremiyoruz. Kötü bir olayın sonucunun böyle güzel bir getirisi de olabiliyor. Yine de bu hepimizin Ving Tsun öğrenerek gaspçı ve hırsızlarla tek başımıza savaşacağımız anlamına gelmiyor tabii. En güzeli emniyet güçlerimizin görevlerini tam olarak yapmaları ve Ving Tsun öğrenmenin de bizim yanımıza kâr kalması.

11.03.2007

http://www.radikal.com.tr/ek_haber.php?ek=r2&haberno=6841\

06.08.2006

http://www.radikal.com.tr/ek_haber.php?ek=r2&haberno=6114

Saat 20:00. İlaç vakti. İstanbul Kurtuluş’ta bir acayip uğultu, motor sesi, ejderha nefesi esiyor, sineklere karşı ilaçlama başlıyor. Peki bu işin tek yolu bu mu? Zamanlama ve yöntem doğru mu?

Anlayana sivrisinek gaz
Kurtuluş’ta akşam vakti. Yaz mevsiminin güzel hediyelerinden biri ‘gece’, geç iniyor sokaklara. Çocukların aklı saklambaçta, gençlerin oynaşta, yaşlılarınsa artakalan arkadaşlarda. Sokaklar şenlikli, bir o kadar da renkli. Derken, beklenen ses duyuluyor uzaktan. Bir acayip uğultu, motor sesi, ejderha nefesi.
Her zamanki gibi pencerelerimi bir an önce kapatmak üzere aceleyle evin içinde koşturuyorum. Neyse ki zamanında yetiştim. Bir tek mutfak penceresi kaldı. Onu da kapattım mı… İyi de tek endişelenen benmişim gibi görünüyor. Sokakta panikten eser yok. Herkes hayatına devam ediyor. Çocukların suratında garip bir sevinç var hatta. Ses artık çok yakınımızda. İçgüdüsel olarak mutfak penceresini de kapatıyorum. Merak kaplıyor içimi, sokağı seyre dalıyorum.
Kartal sesli, ejder nefesli gözüküyor köşeden. 80′lerden kalma küçük bir kamyonet burnunu uzatıyor. Ağır ama kararlı. Endişeyle dışarıdakilere bakıyorum. Yaşlılar muhabbete devam ediyor, gençler bir yandan çiğdem atıştırıp bir yandan da şakalaşıyorlar, çocuklar sokağın ortasında gözleri kamyonette öylece bekliyorlar.
Kamyonet korkunç sesler çıkararak sokağa girdiğinde arkasındaki gaz bulutu da görünüyor. Beyaz bir dev gibi. Beyaz dev gelip önce çocukları sonra tüm mahalleyi yuttu. Görüntü inanılmaz. Beyaza kesmiş ortalık, göz göze dokunmuyor. Sadece siluetler seçilebiliyor küçüklü büyüklü. İnsanlar fotoğraf negatiflerinden fırlamışlar sanki. Gerçekdışı bir manzara. Kamyonet uzaklaşıyor. İnsanlar, yoğun beyaz dumanın içinden dans edermiş gibi oldukça estetik, sıyrılıyorlar teker teker. Etobur beyaz gaz bulutu uzaklaştıkça sanrıladığım büyülü, estetik, gerçekdışı manzara yerini soğuk, ürpertici bir gerçekliğe bırakıyor.
Kurtuluş saat 20:00. Azrail beyaz bulutlarla geliyor üzerimize. Bir can borcumuz var ya, ön ödemeyi yapıyoruz işte. Ömrümüzün bir bölümünü daha veriyoruz farkında olmadan. Bir yandan borcumuz azaldı artık deyip sevinmeli mi?

‘Duman’ın kanserojen etkisi yüksek
İlaçlama iki türlü oluyormuş: İlki ’sıcak (termal) sisleme’ denen yöntem. Bence ‘dumanlama’ demek daha doğru. Böcek zehri mazotla karıştırılıyor. Özel aletiyle ısıtılıp duman halinde püskürtülerek ilçe belediyelerince -gayet şahane- ilaçlama yapılıyor.
‘Dumanlama’ yönteminin, seyreltici olarak yüksek oranda mazot kullanılması sebebiyle insan sağlığı üzerinde yüksek oranda kanserojen etkileri var. Üstelik 300-400 oC ısıda yakılan ilaç, hedef vektörler üzerinde etkisini büyük ölçüde kaybediyormuş. Yani ‘dumanın’ etkisi yok denecek kadar az. Beyhudeliğin korkunçluğunu düşünebiliyor musunuz?

Yangın riski de cabası
Tüm bunların yanında, kullanılan mazot ve çıkan yoğun duman dolayısıyla uygulama sırasındaki kaza ve yangın riski de muhtemel bir başka tehlike olarak karşımıza çıkıyor. Son olarak, bu yöntemin başka bir olumsuz özelliği, yüksek oranda seyreltme yapılması ve seyreltici olarak mazot kullanılması yüzünden yüksek olan maliyetler. Ama bu pek önemli değil herhalde. Nasıl olsa belediyelerimizin gelirleri oldukça iyi.
İkinci yöntem, ULV (Ultra Low Volume) yöntemi. Suda eriyen zehrin son derece küçük damlacıklar halinde püskürtülmesi. Seyreltici olarak, insan üzerinde kanserojen etkisi olan, bitki örtüsü ve diğer tüm canlılar üzerinde de zarar verici sonuçları bulunan mazot (bazen kerosen) yerine su kullanılıyor.
Isı kullanılarak yapılan bir ilaçlama yöntemi olmaması, yangın riskini ortadan kaldırıyor. Hem seyreltici olarak su kullanılması nedeniyle maliyetler düşük hem de minimum miktarda ilaç maksimum büyüklükte alana atılıyor. Yanlış ilaçlamalar, sonuç vermediği gibi, belediyelerin sırtına da artı bir yük getiriyor. Halihazırda pek çok ilçede kullanılan ‘dumanlama’ yöntemi yerine neden bu yöntemin tercih edilmediği sorusuna benim bulabildiğim bir cevap yok açıkçası. İkinci yanlış: Yöntem

Kuşlar ne yiyecek?
‘Dünya Sağlık Örgütü’nün tavsiye ettiği biyolojik ilaç dışındaki ilaçların bazılarının içinde zehrin etkisini artırıcı maddeler de var. Yani bunlar sadece sineği öldürmekle kalmıyor, arı gibi yararlı diğer bazı canlıları da öldürüyor.
Bu araçların bütün sokakları dolaşma olanağı var mıdır? Mümkün değil. İlaçladığınız semt apartmanlarla doluysa, yukarı katlara kaçan sinekler ne olacak? İlacın sınırlı bir alanı etkilediğini unutmayalım. Semtteki bahçeli evlerde ise ön kısmı ilaçladığınızda arka bahçedekiler ne olacak? Demek ki son sineğe kadar öldüremezsiniz, dahası seyrelttiğiniz bile söylenemez. Fakat birçok böceği öldürdüğünüz de bir gerçek. Kuşlar ne yiyecek? Yarasaları kaçırdınız. Oysa onlar bir gecede 25 bin sivrisinek ya da tatarcık yer…
Şehir yoğun yaşamaya başladığımızdan beri eski topraklardan, ninelerimiz, dedelerimizden bize kalan, deneyerek öğrenilmiş çok değerli bilgiler de kaybolmaya yüz tuttu. Bir şehirli olarak, “Ne var? Yarasalar ölürlerse ölsün” deyiveririz hemen. Oysa orta yaşlarına gelmiş pek çoğumuz eskilerin yılanları bile öldürmediğini biliriz. Doğadaki canlıların her birinin, hayatın dengesini sağlayan parçalar olduğunu yaşayarak öğrenmişlerdir.

Havanda su dövüldü
İlaç mikarı ya da içindeki zehrin etkisi artırılarak yapılan ilaçlamaların bir diğer sonucu da, tüm bu ölümcül koşullarda ayakta kalan sineklerden kendilerine benzer, ilaçlara bağışıklık geliştirmiş Rambo ve Terminatör timsali yeni sinekler ürüyor.
Hatırlıyorum da bazı belediyeler etki alanını artırmak için uçaktan ilaçlama yaptırmaya başlamıştı. Tonlarca zehir uçaktan püskürtülüyordu. Sinek ordularının 20 kilometre öteden takviye yapabilecekleri bilinmezden gelindi. Eskilerin bir deyimi var, ‘Havanda su dövmek’ diye. Tam anlamıyla havanda su dövüldü senelerce. Neyse ki Sağlık Bakanlığı bu çılgınlığı yasakladı. Yoksa bütçeler sineklerle hava savaşlarına gidecekti!

Sineği kendimiz üretiyoruz!
Tüm bunlardan sonra sonuç sineklerle yaşamaya mahkûmmuşuz gibi görünse de birçok alternatif çözüm var. Öncelikle sineklerin yüzde 80′i insanlardan kaynaklanıyor. Sineğimizi aslında kendimiz üretiyoruz. Hemen en basitinden örnek verebilirim. Mesela evlerde çiçek yetiştirenler çiçek altlığında uzun süre kalan suyu değiştirmiyor. Buralarda sinek ürediğini hepimiz biliyoruz. Sokaktaki çöpler birer sinek üretme çiftliği zaten. Çevredeki kullanılmayan ya da temizliği yapılmayan kuyu ve süs havuzları, çeşitli amaçlarla kullanılan ve temizlenmeyen su depoları, hepsi birer sinek üretim merkezi. Örnekleri artırabiliriz. Aslında tüm bunlara dikkat ederek biz bile larva oluşumunu bir hayli azaltabiliriz.

Tarçın yaprağı mükemmel katil!
Bunun dışında, son dönemde bilim adamları pestisid kullanımında alternatif yöntemler geliştirmek üzere yoğun bir çalışma sürdürüyorlar. Örneğin Tayvanlı bilim adamları, tarçın yaprağı yağının sivrisinek larvalarını kimyasal ilaçlardan çok daha etkili biçimde öldürdüğünü tespit ettiler. ‘Journal of Agricultural and Food Chemistry’ dergisinde yayımlanan habere göre, Tayvan Üniversitesi’nde görevli Peter Shang-Tzen Chang başkanlığındaki ekip, tarçın yaprağında bulunan 11 maddeyi ‘Art Aedes aegypti’ türündeki sivrisineklere karşı denemiş.
Dört maddenin çok etkili olduğunu ortaya çıkaran bilim adamları, özellikle tarçın-aldehit maddesinin larvaları öldürmede etkili olduğunu söylüyor. 24 saat içinde larvaların yarısı sadece 29 ppm (parts per million-milyonda partikül adedi) tarçın-aldehitle ölüyor, aynı sonuca ulaşmak için, çok yaygın kullanılan ve güçlü bir sinek ilacı olan DEET’ten 50 ppm kullanmak gerekiyor. Zaten yıllardır bilinen doğal yöntemler artık bilimsel araştırmalarla destekleniyor.
Umarım bu çalışmaların sonuçları bir an önce uygulamaya geçirilir.

Hint Defnesi, Semra Çamı
Bir şekilde, yapılan yanlışlığın farkına varılacağını düşünüyorum. Umut ediyorum. Kendimize ve çevremize minimum zarar verecek yöntemlere geçmeyi beklerken bizler de evlerimizde kendi kendimize sivrisineklerden ve haşerelerden korunmak için doğal yöntemlerden yararlanabiliriz:
Tarçın Yaprağı uçucu yağı, Okaliptus (Eucalyptus citriodora) uçucu yağı,
Baharatlı Karanfil Yaprağı (Syzygium aromaticum) uçucu yağı, böcekleri uzaklaştırmada kullanılıyor.
Semra Çamı (Pinus cembra) uçucu yağı, sivrisinek ve güveleri uzaklaştırmada, Hint Defnesi (Tea-Tree) uçucu yağı, sivrisinek ve haşere sokmalarında kullanılıyor (Cilde doğrudan sürülebilen ender uçucu yağlardandır. Kızaran ve ısırılan yere direkt sürülebilir).
Kullanım şekli: Aromatik yağ lambalarından faydalanılabilir. Uçucu yağlar cilde direkt uygulanmaz. Su haznesine eklenen suya 2-3 damla uçucu yağ eklenir. Mumun ısısı ile buharlaşma gerçekleşir. Mekânın büyüklüğüne bağlı olarak işlem tekrarlanabilir.

15.07.2006

http://www.radikal.com.tr/ek_haber.php?ek=cts&haberno=6032

ANNE!  BABA!

EVİMİZİ YOK EDİYORLAR!

Çocukluğumdan beri İzmirli’nin huzur pınarı, dinlence diyarı, kendine özgü eğlenceleriyle cennet mekanı olmuştur Çeşme. Çeşme’nin oradan başka hiç bir yerde asla aynı mutluluğu bulamayan müdavimleri vardır yıllardır. Herşey gerektiği kadardır bu güzel yerde. Herşey kararında. Sıcağı çoktur gündüzleri. Sırf sizi değil dağı taşı terletir belki ama geceleri alır gönlümüzü hepimizin, serin rüzgarlarıyla. Eğlencesi vardır elbette ama gürültüsü yoktur. Gürültülü mekanların çoğu yerleşim yerlerinin dışında açılmıştır. Dışında olmayanlar da saygılılardır yaşayanlara. Nasıl davranacaklarını bilirler. Çünkü onlar da çeşmelidir aslında. Dostlar çoktur çeşme’de. Neredeyse 20 senedir 30 senedir hep beraber yaşarlar. Ama kavga yoktur Çeşme’de, dargınlıklar çabuk unutulur. Çocuk çoktur çeşme’de. İkinci evleridir çeşme çocukların, büyümek için harika bir mekandır. Ama yüreği gençler de çoktur Çeşme’de. İlk evleri olmuştur artık. Senelerin yorgunluğu denizi seyrederken, yeşili koklarken, torunları kovalarken bırakılır uzaklara, bırakılır…

Son dönemde Çeşme üzerinde kara bulutlar dolaşıyor. Bu güzelim mekana göz dikenler var. Ortaya çıkışının üstünden uzunca bir süre geçtiği için unutulmaya terkedilen bir soruna tekrar dikkat çekmek istiyorum. İzmir 1 Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu, 18 Şubat 2006 tarihli iki kararıyla İzmir-Çeşme ve Alaçatı bölgelerinde koruma altında olan birçok kıyı alanlarında, doğal SİT derecelerini düşürülmesi, bazı alanların da doğal SİT kapsamından çıkarılması yönünde ilke kararı aldı. Ne yazık ki her zaman olduğu gibi minareyi çalan kılıfını hazırlamış bile. Ne deniyor? Her şey Çeşme’nin gelişmesi için. Tabi, gelişme deyince akan sular duruyor. Ama neden duruyor? Bir kere kelime anlamıyla gelişme; ilerleme, büyüme demektir ama büyüme eylemi bir noktaya kadar yararlı olabileceği gibi belli bir noktadan sonra zararlı da olabilir. Büyümek her zaman olumlu sonuçlar yaratmaz. Her şey kararında olmalı. “Çeşme gelişecek.” Şimdi, bu cümle karşısında hemen “Çeşme’nin gelişmesi gerekiyor mu?” sorusunu aklıma geliyor. Bu sorunun yanıtı tabi ki büyük bir “HAYIR!” Çeşme zaten kararınca gelişmiş bir yerdir. Çeşmeliler ve ‘Çeşme severler’ olarak burayı tercih etmemizin sebebi de budur zaten; ne gelişmemişliğin olumsuz etkileri vardır ne de aşırı gelişmişliğin. Türkiye’nin en gelişmiş yerlerinden biri “Bodrum”da çok uzağımızda değil. Aksi söz konusu olsaydı aşırı gelişmiş, insan oburu bir yere gitmek isteseydik orayı seçerdik. Çeşme’yi değil. Bu sorunun ardından hemen başka bir soru daha aklımın kıvrımlarında dolaşıyor. “Biz daha fazla gelişmeyi istemiyorsak bu gelişmeyi isteyen kimdir ve neden istemektedir?” Sorunun cevabı zor gibi gözükse de aslında göründüğü kadar zor değil. Sadece hafızalarımızı yoklamamız yeterli cevabı bulmak için. Çok değil şöyle 20 sene geriye gittiğimizde farklılıklar olsa da Bodrum, Marmaris, Kuşadası da Çeşme’ye benzerdi. Herşey vardı. Kararındaydı. Bir zaman geldi, Bodrum’u daha çok geliştreceğiz dediler, Marmaris’i, Kuşadası’nı daha çok geliştireceğiz. Buraları geliştirenlerin profiline baktığımızda çoğunun “geliştirilecek bölgeden”  olmadığı çarpıyor gözümüze. Yerel yatırımcılar daha çok para kazanma hırsına kapılıp ikna edilseler de kendi evlerine, memleketlerine onlar kadar zarar veremiyor, genişleme bir noktaya geldiğinde “Duralım artık” diyorlar. Diyorlar da artık ‘canavar çark’ işletilmiş oluyor bir kere. Çarkın işlemesi için her yıl birer birer doğanın nimetlerini kurban etmek gerekiyor artık. Havası, suyu, denizi, kuşu derken hiç bir şey kalmıyor elimizde, iskeletlerden başka.

Kültür ve Turizm Bakanlığı, Çeşme’de 1. derece sit alanı 112 bin dönüm alanı, ‘Turizm Geliştirme Alanı’ ilan etti. Yani, Çeşme’nin üçte biri kadar bir alan daha turizme açıldı. Halihazırda üzerinde yüzde 2 oranında yapılaşma olan bu makilik arazinin üzerinde konaklama tesisleri, termal tesis, golf sahaları ve bir uçak pisti yükselecek. Yapılması planlanan tesisler yapılmış, binlerce, on binlerce turist geliyor Çeşme’ye. Dev bir Çeşme, dev bir eğlence makinesi. Kafamda canlanan görüntüyü ne kendim yaşamak, ne de yaşatmak istiyorum çocuklarımıza.

Kafamızda canlananların dışında alınan kararın yanlışlığına dair daha somut nedenler de ortaya koyabiliriz hemen. Yapılacak golf sahaları? Bir golf sahası yılda hektar başına ortalama 10.000 ile 15.000 m3 suya ihtiyaç duyar. 100 hektarlık bir golf sahasının bir yılda tüketeceği su miktarı yaklaşık 1 milyon m3 olacaktır. Bu da 12.000 nüfuslu bir yerleşimin ortalama yıllık su tüketimine eşittir. Hatırlıyorum da Bodrum’da bir zamanlar su sorunu diye bir şey yoktu. Ta ki insan doğal kaynakların kullanım kapasitesini zorlayıp aşıncaya kadar. Çeşme’nin bu planlanan yatırımlar gerçekleştiği zaman Bodrum’dan beter duruma geleceğini görebilmek için kahin olmamıza gerek yok. Tankerlerle taşınan sular, tıslayan musluklar…Hayır, bunları yaşamak istemiyoruz.

            Çeşme özellikle Alaçatı, sörfçüler için doğal bir cennet. İlk etapta sörf merkezleri gelecek potansiyel müşteriyi düşünüp ellerini oğuşturuyor olabilirler şimdi. Peki. En fazla 100 kişi alabilen bir havuza 1000 kişi hatta 2000 kişi girmeye çalışırsa ne olur? İzdiham. Hiç kimse yüzemez hatta kıpırdayamaz bile. Karar uygulamaya başlandıkça başta Alaçatı’da olmak üzere yaşanacak şey bu. Sörfçüler sörf yapacak alan bulamayacaklar. Bazıları “Ne olacak orası deniz, açılırız biz de.” diye bakabilir olaya ama bu cidden çok sığ bir bakış açısı olur. Her halükarda Ilıca plajı’nın en kalabalık halinden çok daha kalabalık bir alanda sörf yapmak ister misiniz?. Bunu neden isteyesiniz ki? Ayrıca kıyılar da denizler de sadece sörfçülerin değil ebette. Sörf sporu kazanacak diye diğerleri kaybetmeli mi? Yine aynı havuzu ele alalım. Şimdi bir 100 kişinin yarattığı kiri, kirliliği bir de 1000, 2000 kişinin yarattığı kiri, kirliliği düşünün. Muazzam bir fark olacaktır

            Çeşme’de yaşanabilecek negatif sonuçlar defalarca diğer bölgelerimizde yaşandı. Çıkarılan bu kanunla da olumsuz etkiler, daha ileri boyutta yaşam mekanlarımıza zarar vermeye devam edecek. Hatalardan ders almak için illa teker teker herkesin başına gelmeli mi zarar, ziyan? Başkasına zarar veren hatalardan ders almak mümkün değil mi? Bize birşey olmaz edebiyatı iliklerimize bu kadar mı işlemiş? Herkes kendi çevresinden başlasın temizliğe anlayışını kabul eden biri olarak sesleniyorum: Anne! Baba! Evimizi yok ediyorlar! Birşeyler yapın.

03.092006

http://www.radikal.com.tr/ek_haber.php?ek=r2&haberno=6209